Personal

Column: ik ben dyslectisch

Vijf oktober, de dag van de dyslexie. Je zult het misschien niet bedenken, maar ik, eigenaresse en schrijfster van alle artikelen op deze website, heb dyslexie. Wat een woord trouwens hè? Dyslexie. Niet te doen voor een dyslectisch persoon.

Wanneer je leest of schrijft, werken er een aantal gebieden in je hersenen samen. Heb je nou dyslexie, dan werken die gebieden minder goed samen. Er is dus sprake van een kleine afwijking in je hersenen.

Op de basisschool kwam ik lastig mee met de leerstof. Tijdens een oudergesprek kwam naar voren dat ik iedere keer weer opnieuw, wanneer de uitleg was geweest mijn vinger opstak, met de vraag wat nou de bedoeling was. Er werd mijn ouders gevraagd of ze wel eens een oog en hoor test hadden laten doen. Na een neurologisch onderzoek in het ziekenhuis waarbij mijn oren, ogen en hersenen grondig werden onderzocht kwam naar voren dat ik kerngezond was. Door het aandringen van mijn ouders, werd uiteindelijk een dyslexie onderzoek gedaan. De reactie van de school: “Zo’n test is hartstikke duur, dan maar hopen dat een ook dyslexie uitkomt”, waarop mijn moeder antwoordde: “ik hoop helemaal niet dat mijn kind dyslexie heeft”. Conclusie: dyslexie!

Helaas kreeg ik niet de hulp die ik nodig had op school. Ik deed in mijn vrije tijd, met de hoop gebruik te mogen maken van speciale programma’s op de computer, een typecursus. Jammer genoeg werden de speciale lespakketten niet aangeboden. Geen tijd, geen geld! Wat ik wel zo nu en dan naar mijn hoofd geslingerd kreeg door klasgenoten en leraren was: “jij bent echt dom!” of “snap je dat nu nog niet?” Behoorlijk frustrerend voor een enorme perfectionist die haar uiterste best doet. Thuis deed ik mijn best om samen met mijn ouders de tafels in mijn hoofd te stampen, tot in de treuren. Later bleek dat ik er ook nog eens dyscalculie bij had (iets met cijfers, nouja eigenlijk helemaal niets met cijfers dus). Die tafels, die ken ik nu nog niet. Na jarenlang stampen heb ik het maar opgegeven.

Ook op de middelbare school en mijn vervolgopleiding merkte ik weer wat dyslexie en dyscalculie voor mij betekende. Waar anderen de stof na een aantal dagen leren kende, zat ik de stof met tranen in mijn ogen, in mijn hoofd te stampen. Het gaat nu eenmaal honderd maal moeilijker met zo’n kleine afwijking in je hersenen.

Je kunt de hersenen zien als een enorme ladekast. Alle leerstof stop je in een laatje. Bij mensen zonder dyslexie of dyscalculie gaat het laatje heel soepeltjes open met het juiste antwoord tot resultaat. Bij mensen met dyslexie of dyscalculie gaat dat laatje heel stroef open of blijft het zelfs dicht.

Inmiddels wordt dyslexie steeds bekender. Er worden steeds betere methodes ontwikkeld en er komt steeds meer begrip voor. Toch merk ik af en toe dat ik weer een nare opmerking naar mijn hoofd geslingerd krijg wanneer ik weer eens iets niet goed geschreven heb. In mijn mooiste handletterschrift voor in de winkel waar ik werk, zat een kleine spellingsfout. Reactie van de klant: “Tjonge, zeker weer zo één met dyslexie!”.  Inmiddels doet het mij niet zoveel meer, onwetendheid denk ik dan. Maar toch jammer zo’n opmerking. Dat is wel de reden dat ik mij af en toe schaam voor het feit dat ik die moeilijke taal en kl*te tafels nog steeds niet ken.

Ik ben grote vrienden met meneer spellingscontrole en laat mijn schrijfsels altijd even controleren op eventuele spellingsfouten. De rekenmachine is ook niet weg te denken uit mijn leven en leren kost mij nu eenmaal een heleboel geduld, moed en doorzettingsvermogen. Maar ik zet wel door. “Leven is leren, iedere dag weer opnieuw”.

Hits: 43

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *