Personal

Stressklachten, overspannen, burn-out? Mijn ervaring!

Oké, dit is de meest persoonlijke blog tot nu toe, maar ik schrijf hem toch! Misschien omdat jij er dingen in zal herkennen en ik je een klein beetje kan helpen door mijn ervaring met je te delen.

Je leest veel over geluk, geluk is maakbaar, geluk kun je aantrekken en het gevoel van geluk is een keuze. Mensen zijn meer dan ooit bezig met de zoektocht naar geluk. Maar wat als je je even niet gelukkig voelt?

Ik ben het er mee eens. Je kunt je mind trainen in positiviteit. Het geluk zien in de allerdaagse, kleine momenten en daar ook ten volste van genieten. Ik ben een geboren optimist, het glas liever halfvol i.p.v halfleeg.

Toch kreeg ik, inmiddels vijf jaar geleden, als zestien jarig meisje een burn-out. Een leeftijd waarop je in de bloei van je leven zou moeten zitten. Ik had een interessante opleiding in het vooruitzicht, de liefde van mijn leven aan mijn zijde wat mij een gelukkig mens maakte, tot ik werd overvallen door een opeenstapeling aan ingrijpende gebeurtenissen.

Ik moest en zou door, mijn diploma halen, klaarstaan voor de mensen op mij heen, niet laten merken dat het mij teveel werd (altijd een lach op mijn gezicht) en ja, dit lukte mij. Natuurlijk lukte dit mij, volhouden, blijven staan en doorgaan, zoals ik altijd al deed. Ik vertelde eerder al over de fight or flight modus, ik zat er middenin. Ik had mij inmiddels aangemeld voor de vervolgopleiding en dacht, dit is wat ik wil, kan en ga doen! Mijn lichaam was compleet gespannen, mijn nek en schouders zaten vast, ik had een opgejaagd gevoel en sliep vaak nachten niet.

SEPTEMBER 2016: Ik startte met mijn opleiding maar voelde al snel dat ik dit niet kon volhouden. Een stemmetje in mijn hoofd bleef herhalen dat ik moest, ik moest en zou doorgaan. Ik was oververmoeid, kon mij niet meer concentreren en ik functioneerde slecht en alleen nog met 2x per week fysiotherapie. Totdat iemand mij vroeg waarom ik niet gewoon op de “stopknop” drukte. Een stopknop? Is die er dan? Bij deze optie had ik nooit echt stilgestaan! Ik vulde zelf direct in dat mijn directe omgeving dit nooit zou accepteren, het slap zou vinden en de knop niet voor mij bestemd zou zijn. In tegenstelling tot mijn gedachten, hadden veel mensen er begrip voor en leek het voor hen niet meer dan logisch dat ik de knop ging indrukken. Nog geen twee maanden na de start van mijn nieuwe opleiding ben ik gestopt.

Noem het een burn-out (wat letterlijk opgebrand betekend), ik was op. Maar hoe nu verder? Mijn doel: schrap het woord “moeten” uit je leven en zorg goed voor jezelf. Ik kreeg paniek wanneer ik een afspraak in mijn agenda zag staan. Alle verplichtingen lees; verjaardagen, feestdagen, afspraken etc. ben ik niet meer als verplichting gaan zien. Natuurlijk, het is niet leuk om een afspraak af te zeggen, (wat zullen ze wel niet van mij denken, komt ze alweer weer niet? Dit gaan de mensen in mijn omgeving nooit accepteren.) Op de eerste plaats stond dat ik beter zou worden en dat kon alleen door het stellen van mijn eigen grenzen.

Je drukt op de stop knop maar dan… Natuurlijk zocht ik professionele hulp voor mijn klachten. Ik volgde een traject in het revalidatie centrum, nam deel aan een slaapcursus, deed aan yoga, bezocht de huisarts, was onder behandeling bij een slaapkliniek, had na een lange wachttijd gesprekken bij een psycholoog en kreeg fysiotherapie. Ook probeerde ik manueeltherapie, ging ik naar de chiropractor en kreeg ik massages. Ik deed eigenlijk alles om uit die “Fight or Flight” modus “Fight or Flight” modus en burn-out te komen zodat ik mij zou kunnen ontspannen met als grote vraag: wanneer voel ik mij nou eindelijk weer gezond, energiek en écht gelukkig? Inmiddels weet ik dat dit een hele lange weg is.

De psycholoog liet mij dagschema’s invullen. Op zich een goed idee omdat ik mijn dagen dan kon evalueren en achteraf bespreken. Je moet weten dat ik een enorme perfectionist ben, nog in de “Fight or Flight” modus zat en ik de schema’s op dat moment zag als “moeten”. Ik werd heel onrustig van de gekopieerde papiertjes die per half uur waren ingedeeld. Veel hulp maar geen enkel overzicht of doel. Ik wilde wel, maar zag niet meer waar ik moest beginnen.

Als ik nu terug kijk naar wat het begin van herstel is geweest is dat regelmaat, liefde en zorg voor mijn geest en lijf en doorzettingsvermogen, héél veel doorzettingsvermogen. Op tijd naar bed en weer op tijd opstaan (ook als je je eigenlijk “gewoon” helemaal kapot voelt). Gezond en met regelmaat eten (ook als je helemaal geen zin hebt). Voldoende beweging (wandelen is een goed begin). Ik kon in het begin van mijn herstel niet langer dan vijf minuten wandelen, uitgeput was ik, inmiddels wandel ik kilometers) en voldoende daglicht. 

Terwijl bovenstaande activiteiten in principe “normale” dagelijkse activiteiten zijn, was dit in het begin al een doel op zich! Stapje voor stapje, het was vallen en opstaan.

Ik kan inmiddels, vijf jaar later, zeggen dat het ècht heel goed gaat. Ik kan precies aanvoelen wanneer iets teveel of niet oké voor mij is, geniet van de kleinste dingen en ben ongelofelijk gelukkig dat ik nog steeds samen ben met mijn grote liefde. Ik heb geleerd dat dit een lang en moeilijk proces is waar je héél veel doorzettingsvermogen voor nodig hebt. Ook heb ik geleerd dat het belangrijk is om, in welke situatie dan ook, je eigen grenzen aan te geven. JIJ staat achter het stuur van jouw leven, JIJ bepaald, niemand anders.

Dat mijn leven op zijn kop stond, kan ik niet ontkennen, ik een burn-out? NO WAY, ik sta sterk in mijn schoenen, ik kan ALLES aan, dat heb ik inmiddels wel bewezen, dat overkomt mij nooit. Inmiddels ben ik dankbaar dat dit mij op jonge leeftijd is overkomen, want wat heb ik er veel van geleerd ondanks dat ik er een periode “uitlag”. Ik hoop je te kunnen inspireren en motiveren tot een positieve, gezonde, betekenisvolle levensstijl. Ik hoop je een stukje balans, zelfliefde, rust en geluk mee te kunnen geven. Maar ik hoop vooral dat jij het leven leeft op de manier die jou gelukkig maakt, want dat besef kan ik jou geven. Dat scheelt jou weer een “druk” op jouw “stopknop”.

Wil je reageren of heb je vragen na het lezen van mijn verhaal? Je kunt hieronder je reactie kwijt maar je mag natuurlijk ook altijd mailen naar: info@liesvertelt.nl

 

Hits: 220

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *